Bazen gerçek neyse o dur...

 İnsanların içindeki iyiliği görmeye çalışmaktan ve sürekli hüsrana uğramaktan yorulanlar el kaldırsın bakalım. Ben misal öyleyim...

Artık insanların içindeki belki de hiç olmamış olan iyiliği görmeye çalışmaktansa gerçekte kendilerini gösterdikleri kadar olduklarını kabullenme zamanı geldi benim için. Ciddi anlamda kendime zarar verecek kadar insanları kendi naifliğimde görmek bunca senedir o kadar yordu ki beni. Yaşadıkça, biriktirdikçe, deneyimlerin açtığı yaraları sarmaya çalıştıkça ama bir türlü saramadıkça anladım bunu. Çok zorlamışım ben kendimi, hem de gereksiz yere ve gereksiz insanlar için... Bunu niye yapıyorum anlayamıyorum ama hala yapmaya da devam ediyorum... Ne acıdır ki bu kadar çaba gösterip iyiliklerine tutunmaya çalıştığım insanlar bunu hiç görmedi, belki de görmek istemedi bilemiyorum.

An itibariyle hissetiklerimi daha güzel açıklayan bir yazı olamazdı. Çok güzel yazılmış Khaled tarafından.

Khaled Hosseini şöyle diyor;

"Belki de tükenmişimdir. Bir şeyler için uğraşacak çabayı kendimde bulamıyorumdur. Benim de emek vermeden güzel giden şeylere ihtiyacım vardır. Hep ben yorulmak istemiyorumdur. Yeniden inanmaya ihtiyacım vardır. Beni bana geri vermek istiyorumdur. "

O yüzden artık bırakmaya niyet ettim. Bırakıyorum...

Herkesi, her şeyi , belki de en çok kendimi...