Ana içeriğe atla

Nitelikli

Ama bana "ben burdayım" dediler

Sevgi şartlarla koşullara sunulmaz. Sadakatin karşılığı bu olmamalıdır. İniş çıkışlara, kararsızlıklara, uzaklaşmalara rağmen kalırsınız. Ama sizin gerçekten ona ihtiyacınız olduğu an o yoktur... Ve ilk kez şunu hissedersiniz. Sevdiğiniz insanın yanında bile fazlalık gibisinizdir.  Aslında o sizi kaybetmemiştir, sizi her seferinde yavaş yavaş bırakmıştır. Cevapsız kalan mesajlarla, merak bile etmeyişlere, çok hassassın diyerek duygularınızın küçümsediği anlara, çabanızı değersizleştirip sessizliğinizi kabul ettiği her durumda; siz orada biraz daha yok olursunuz. Neden hiçbir zaman yetemediğinizi, hiçbir zaman onun için tamam olamadığınızı sonradan anlarsınız... Çünkü mesele yetememeniz değildir.  Kendine bile yetemeyen bir insana siz nasıl yeterli olursunuz ki zaten.. Onun ihtiyacı sevgi değildi. Sevginin onun için bir değeri yoktu. O an kendini kandırdı ve sizinle devam ettin ve sen varlığını gerçek sevgi sandın.  Şimdi çok daha net görüyorsunuz değil mi?. O sevilmek ist...

Hangi gezegen?




Hiç kendinizi uzaydan seslenirken hissettiniz mi? Karşı tarafa anlatmak için çırpınıp durduğunuz ama ne yazık ki anlatamadığınız oldu mu hiç? 

Çırpındıkça daha derine batılan bir durum bu bence. Bilirsin yani  en azından hissedersin karşı tarafın zaten niyeti yoksa anlamaya; sen istersen Einstein vari açıklamalar yap yine boşa... Bazen konuşulan dilden şüphe duymanıza neden olan, gittikçe daha da detaylı açıklama gereği uyandıran ama halbuki çok basit bir içerik barından bir konuda bu kadar çaba niye? 

Cevap çok basit. Olsun istediğinizden. İyi olsun, güzel olsun, istediğiniz olsun ama işin sonunda olsun. 
Öyle veya böyle oldurmaya çalıştığınız için bu çaba aslında. 

Ama; ya karşı taraf oldurmak istemiyorda öldürmek istiyor ise? Ya aslında o tüm uğraşlarınız bir imkansıza yakın ihtimal içinse? 

İşin özü şudur ki siz 1 mm yanından ya da kilometlerce uzaktan da seslenseniz, aslında çırpınmanıza hiç gerek yoktur eğer iki tarafın da anlaşmaya gönlü varsa. Gerisi fasafiso...

Ne zaman bırakırız bile bile bu çırpınışların sonu olmadığını, ne şekilde kabulleniriz bizim aslında istediğimizin belki de karşı taraf için aslında hiç var olmadığını bilemiyorum. Hayat zor. Hassas, minnoş ve çok derinler için daha da zor. Hatta biraz da acılı karmaşık. Hani böle acı seversin, canın yanacaktır bilirsin ama yine de o acıyı dökmekten yemeğine kendini alamazsın ya işte bizim durum bence tam bunun gibi 😊Bu benzetme de anca benden gelirdi zaten 😝 Siz anladınız beni işte...


Erkekler marstan kadınlar venüsten derler ya o misal birbirinize farklı gezegenlerden seslenirken bir ahenk yakalamak en önemlisi bence. Aynı gezegende olmasanızda bunu yapabilirsiniz.Neden olmasın ki?

İşte o ahengi yakalamak ve uyumlu olmak, duyulur olmak ve duyabilmek, fark etmeyi istemek, değer vermek, çabalamak ve en önemlisi sevgiye sahip olmak...

Gezegenler de kavuşur bilirsiniz, dünyada her şeyin bir döngüsü var, bir yörüngesi var sadece bunu istemek, kabul etmek ve ahenkle salınmak...

Farklı gezegenlerden de olsa birbirine kavuşmak... Herkes için umarım olur...






 

Yorumlar

Popüler Yayınlar