Resimsiz

 

Sana yeterince seni seviyorum diyemedim belki.

Ama kalabalık bir ortamda gülerken ilk sana bakardım...

İçinde sımsıcak hissetiğim o gözlere...

 

Bu cümlenin benim içimi nasıl yaktığını size anlatamam. Bu kadar basit ama bir o kadar da açık bir şekilde başka nasıl tarif edebilir ki acaba... Ben sana sende baskı uyandırmadan seni seviyorum kelimesini başka nasıl söyleyebilirim ki...

İçinizde size çiçek bahçesi açtıran insanın aynı zamanda sizin fırtınalarınızla boğuşma sebebiniz olması nasıl bir duygudur bilir misiniz? Ağzınızdan dökülemeyecek o sevgi sözcüklerinin dökülememe nedeni ile bir o kadar dışarı bağıra çağıra çıkmaya çalışan kelimelerin sahibinin aynı insan olması peki? Belki de bir çok kez içinizden sessizce sevgilim diye haykırdığınız ama yüksek sesle bu kelimeyi söyleyemediğiniz, o insanın bir bakışıyla içiniz titrerken; yeri geldiğinde karşınızdakinin sizin elinizi dahi tutmaktan imtina ettiği bir duruma ne dersiniz? Ve daha niceleri...

Bu nedendendir ki seni seviyorum demenin bir çok yolunu bulur insan. Belki ufacık bir hediye ile, belki üşüyen elleri ısıtmak için sımsıkı sarmalası ile, belki aç kalmaması için minik minik arabaya sıkıştırılan kuruyemişler ile... Kim bilir... İnsan duygularını sesli söyleyemedikçe kendine bunları göstermek için illa bir yol bulur, bulunuyor. Önemli nokta peki karşı taraf ne hissediyor? Ne yapabiliyor?ya da ne yapmak istiyor?

İçinizde kalanların bir gün ağzınızdan yüksek sesle dünyaya karışmasına ve karşınızdaki insanın bunu sevinçle karşılayıp size sıkıca sarılacağı günlerin gelmesi dileğiyle...

Geç kalmayın olur mu? Ne kendinize, ne de sevginize....

Zorunlu vedalarda sevgiye dair miydi sahi? Gitmek gerekir bazen...İsteseniz de istemeseniz de...

 Her zaman benimle olacak biri için....

Hep şarkılarımda olacak biri için...