Bir koltuk , iki insan...

 Sevdiğinle aynı koltukta oturup dizi izlemek, müzik dinlemek... En sevdiğim şeylerden biri olabilir şu hayatta. Şöyle yanyana oturmuşsunuz, sevdiğin insana dayanmışsın hafiften, ilerleyen saatlerde zaten illa bir yayılma gelir arkasından :) bir bakmışsın sevdiğinin omuzunda uyuyakalmışsın. Bu sahne bana hep sımsıcak sevgiyi anımsatır. Böyle sürekli elini tutmak istediğin, koluna dokunduğun, başını omuzuna, belkide göğsüne yasladığın anlar... İçim sımsıcak oluyor her düşündüğümde. Ne kadar saf bir an değil mi? Güven,huzur ve sevgi içinde uykuya dalmak, koşulsuzca, nefes alır gibi...

Bu hissi bir daha yakalar mıyım sizce? Yakaladığımı hissettiğimde aynı şekilde karşılık bulabilir mi hislerim? Bu hissin karşılıklı olması o kadar muhteşem olur ki... "Hayat ne garip ne mucizeler getiriyor insana" cümlesini kurabilecek miyim bir daha ?
Bir gün bu hissi karşılıklı yakalayabilmek ve kaybetmemek dileğiyle...