Geçen yazımda pes etmek dedim.
Pes etmek ve umudunu yitirmek. Aslında durum sadece o ilişki bazında olmalı, o
ilişki özelinde yitirilecekse yitirilmeli bir takım duygular... Durum genele
vurulup "Artık tamam tüm ümidim bitti gitti" , "Bir daha
asla" gibi cümleler kurulmamalı. Size diyorum ama ben de o anın etkisiyle
buna benzer bin tane cümle sarfediyorum emin olabilirsiniz. Ama yapmamak lazım
bunu da biliyorum. Beyin çok garip bir şeymiş. Önce aklınızdan geçiriyorsunuz,
sonra imgeliyorsunuz belki farketmeden yapıyorsunuz bunu ve sonra aynı anda da
olmasına gerek yok bir anda "baammm" aslında o düşündüğünüz şeyi hop
hayatınıza çekmiş oluyorsunuz. Er ya da geç... Buna inancım tam. Ha şimdi e
tamam madem öyle o zaman düşünelim hemen şöyle müthiş bir ilişki, bol para vs.
diye aklınızdan geçiriyorsunuz eminim. O işler öyle olmuyor, daha doğrusu
olmuyormuş. Ben çok denedim kardeşlerim boşuna kasmayın derim yani :)
Olay
cidden kendini tamamen arındırmakla başlıyor sanırım. Yani eğer öyle değilse
var ya çok fena patlarım benden söylemesi. Çünkü ben düşündüm, düşündüm ve yine
döndüm düşündüm olmaması için başka bir neden bulamadım kendi adıma. Yani
mesela benden örnek vermek gerekirse şartlar dahilinde, belli zaman aralığı
içinde, şuna buna göre diye aklımdan geçiriyorum ister istemez niyetlerimi,
hayatıma çekmek istediklerimi ister aşk olsun, ister para, ister başarı artık
aklınıza ne gelirse... Ama olay önceden de konuştuğumuz gibi biraz serbest
bırakma enerjisiyle de alakalı galiba. Hani şu saat aralığında şöyle böyle
olsun yerine bunu niyet edip akışa bırakmaktan geçiyor sanırım işin sırrı.
Dedim ya eğer böyle değilse arkadaşlar; ben fena patladım hahhaah. Bunun
yüklemesi kafamda daha yeni yeni oluyor , daha bunu sıraya sokucam da
uygulamaya alıcam vs. Allah hepimize uzun ömür versin yani. Ama bakın size kısa
yol gösteriyorum daha ne istiyorsunuz. Eğer olmazsa topluca artık düşünce gücü
inancına söveriz olur mu? :)
Konuyu
çokta dağıtmadan şunu demeye çalışıyorum. Ben her acıdan, yaradan, mutsuz
ayrılıktan, üzüntüden sonra hep yitiriyorum umudumu. Sonra toplanıyor bir
şekilde ama eeennn başta olduğu gibi kuvvetli yerine gelmiyor emin olun. Siz
bunu yapmayın emi ? Böyle yaptıkça insan günden güne eksiliyor, hep bir parça
eksik , bir parça daha , bir parça daha derken bir de bakıyorsunuz zaman
ilerledikçe kocaman bir delik. O daha önceden bahsettiğim boşluktan öte
kendinizin, önceki sizden kalan bir delik. Yapmayın , siz yapmayın lütfen.
Aşağıdaki
resim bir zamanlar kendimi en mutlu hissettiğim anların birinde tamamlandı. Bir
zamanlar yine içimde coşkular varken, içim kıpır kıpırken, geleceğe dair
planlarım, umutlarım varken. Ne de güzelmiş o günler... Resime bakınca hissettim
yine o zaman ki duyguları... O duygular bende geri gelmez ama siz siz olun bu
duyguları hissedince o kişiye bağlamayın olur mu onları? Kendinize bağlayın.
Siz mutlu olun, o anlar sizin anlarınız. Her daim sizin olsun. Kimse için de
kapkara bir tabloya çevirmeyin onu.
Bir gün
o anlarda ki kadar umutlu, mutlu ve huzurlu olabilmek dileğiyle...
Yorumlar
Yorum Gönder