Kokun yok artık...

Kokunu unuttum... Nasıl kokuyordun acaba? Eskiden çok emin cevaplayabiliyordum bu soruyu. O kadar içime işlemişti ki kokun. Hiç unutmam, unutamam, hiç aklımdan çıkmaz sandığım kokun yok oldu şuan zihnimde.  Çok zorladım hatırlamak için ama bir türlü hatırlayamadım. Nasıl oldu bu?  Ne ara silindi gitti beynimden? İçimden... İçimi hüzün kapladı birden. Kafamda tuttuğum , tutunduğum parçalar bir bir yok oluyor sana dair. İstemiyorum aslında öyle olmasını bence içten içe. Onlar hep benimle kalsın diye en ufak detaylara bile tutunmaya çalışıyorum ama artık olmuyor, başaramıyorum bunu. Bir şekilde siliniyor birer birer her anı, her yaşanmışlık, her mutlu, her üzücü an... En zoru mutsuz anları bırakmak sanırım. Onlar hep beynimde dönüp duruyor mutlu anların aksine çünkü. Ama bazen bir ses, bazen bir görüntü, bazen saçma sapanda olsa bir insan güzel bir anımızın gözümün önünde canlanmasına da sebep olabiliyor. Sahneleri silmek zor ama kokuyu? Koku nasıl silinir? Hiç istemedim gitmesini benden... Sarıp sarmaladığımda seni içime derin derin çektiğim o koku....

Çok zor oldu bu, hazır değilmişim demek ki kokundan ayrılmaya... 

Bu da geçer değil mi? Dünyanın sonu değil ya... Bu da geçer elbet...