Ana içeriğe atla

Nitelikli

Ama bana "ben buradayım" dediler

Sevgi şartlarla koşullara sunulmaz. Sadakatin karşılığı bu olmamalıdır. İniş çıkışlara, kararsızlıklara, uzaklaşmalara rağmen kalırsınız. Ama sizin gerçekten ona ihtiyacınız olduğu an o yoktur... Ve ilk kez şunu hissedersiniz. Sevdiğiniz insanın yanında bile fazlalık gibisinizdir.  Aslında o sizi kaybetmemiştir, sizi her seferinde yavaş yavaş bırakmıştır. Cevapsız kalan mesajlarla, merak bile etmeyişlere, çok hassassın diyerek duygularınızın küçümsediği anlara, çabanızı değersizleştirip sessizliğinizi kabul ettiği her durumda; siz orada biraz daha yok olursunuz. Neden hiçbir zaman yetemediğinizi, hiçbir zaman onun için tamam olamadığınızı sonradan anlarsınız... Çünkü mesele yetememeniz değildir.  Kendine bile yetemeyen bir insana siz nasıl yeterli olursunuz ki zaten.. Onun ihtiyacı sevgi değildi. Sevginin onun için bir değeri yoktu. O an kendini kandırdı ve sizinle devam ettin ve sen varlığını gerçek sevgi sandın.  Şimdi çok daha net görüyorsunuz değil mi?. O sevilmek ist...

Sepetinizde kalp var


İkili ilişkilerde kalbiniz ne durumda? Online alışverişte gibi kalbiniz bir sepette mi dolaşıyorsunuz? Her an başka bir ürünle değiştirilebilme tehlikesi ile başbaşa mısınız?  Karşı taraftan ne gibi bir davranış biçimi alıyorsunuz?  

Kalbinizin her an değiştirilebilir bir ürün muamelesi görme hissi gerçekten hissedebilen, sevebilen, değer verebilen, tanımaya çalıştığı insana en azından insan muamelesi yapıp ona hislerini açan insanlar için çok üzücüdür, bilirim... 

Kalbiniz sepette dolaşma hissini size yaşatan bir insanla ne işiniz var peki? Hep bir umut değil mi? Belki farkına varır, belki değişir, belki görür, belki ister, belki, belki, belki....

Bu belkiler hiç bitmez ama gerçekleşmez de... Çok üzücü ama öyle... Siz ne dileseniz, ne isteseniz karşı taraf istemedikçe bu gerçekleşemez. Insanları olduğu gibi kabullenip, kendimizi güvende hissedemediğimiz anda benden bu kadar diyebilmek ve kendini yormamak... Çok iyi olabilirdi...Bunu yapabilen insanlara o kadar özeniyorum ki... 

Ne diye kendinizden sizin farkınızda bile olmayan bir insan için bir şeyler vermeye çabalayasanız ki değil mi? Ne diye olmayacak duaya amin demeye uğraşıyoruz? Anlamsızca bu çabayı niye gösteriyoruz? Karşı taraftan hiç görülmeyen, görülmek istenmeyen, sıfır saygı ve ilgi şeklinde olan iletişim bile sayılmayacak şey için neden bu kadar çaba? Kalbiniz başka bir kalple değiştirilebilir bir varlık ise o kişi için; neden hala tutunmaya çalışmak? Yazarken ve düşünürken çok kolay bunu farketmek , ah birde yaşarken bunu yapabilsek... Birebir karşılaştığımızda da zaten sen bana benim istediğimin karşılığını veremeyeceksin deyip neden yol veremiyoruz ki bu tip insanlara...


Sepette heran değiştirilebilir bir ürün gibi muamele eden insanlara bir gram efor ve bir salise zaman harcamamayı başarmak dileğiyle....







 

Yorumlar

Popüler Yayınlar