Ana içeriğe atla

Nitelikli

Ama bana "ben buradayım" dediler

Sevgi şartlarla koşullara sunulmaz. Sadakatin karşılığı bu olmamalıdır. İniş çıkışlara, kararsızlıklara, uzaklaşmalara rağmen kalırsınız. Ama sizin gerçekten ona ihtiyacınız olduğu an o yoktur... Ve ilk kez şunu hissedersiniz. Sevdiğiniz insanın yanında bile fazlalık gibisinizdir.  Aslında o sizi kaybetmemiştir, sizi her seferinde yavaş yavaş bırakmıştır. Cevapsız kalan mesajlarla, merak bile etmeyişlere, çok hassassın diyerek duygularınızın küçümsediği anlara, çabanızı değersizleştirip sessizliğinizi kabul ettiği her durumda; siz orada biraz daha yok olursunuz. Neden hiçbir zaman yetemediğinizi, hiçbir zaman onun için tamam olamadığınızı sonradan anlarsınız... Çünkü mesele yetememeniz değildir.  Kendine bile yetemeyen bir insana siz nasıl yeterli olursunuz ki zaten.. Onun ihtiyacı sevgi değildi. Sevginin onun için bir değeri yoktu. O an kendini kandırdı ve sizinle devam ettin ve sen varlığını gerçek sevgi sandın.  Şimdi çok daha net görüyorsunuz değil mi?. O sevilmek ist...

Ateşle dans

Bile bile lades deyimini yaşayanınız var mı? Hani böyle içinizden bilirsiniz bir sıkıntı olacağını, bir yere varmayacağını, tüm çabanızın çöp bile sayılmayacak değersizlikte görüleceğini ama yinede ateşe atlarsınız.

Çöp olarak bile görülmeyip yok sayılan onca emeğinizi hibe etme kararı alırsınız bir nevi. "Bile isteye insan kendini bunu yapar mı ya allah aşkına" gibi düşüncelerinizi hemen durduruyorsunuz çünkü cevap "evet" yapar. Büyük konuşmayın;yaparsınız bir gün görürsünüz sonra 😋 İnsanın içinde hep bir ümit olur, incecik pamuk ipliğine bağlıda olsa bir ümit. Hani böyle "belki ya belki şöyle olunca değişir, görülür" vs. gibi bir hisle insan işte o bile isteye yapma kıvamına gelir. 

Karşınızda bulunan insan görünümlü varlıkların aslında size bir duygu beslemediklerini, sadece zaman doldurduklarını, belkide çokta söylemeye dilim varmıyor ama hayatlarında sadece ama sadece boşlukta var olabildiğinizi görmenizle; tüm çabanızın cidden boşa olduğunu anlamanız bir oluyor. Sonrası mı? 
Sonrası biraz hüzün, üzüntü, biraz hırs ve kızgınlık... Ama en son aşama boşverme. En önemlisi de buna varıp, bunun tadını çıkarabilmek. Boşverin ve yok olsunlar. Emin olabilirsiniz. Yol zorlu. Ha yani bir kalbi olana, duygu barındırabilene, bunlara değer verene tabii. 

 Yol zorlu ama bu hayatta kimse vazgeçilmez değil. Değilmiş cidden. Bunu bana zamanında cümle olarak söyleyip sonrada bunu birebir yaşatan arkadaşa selam olsun. Kendisinin nadiren doğru söylediği bir cümle olmuştu bu. Çok net gerçekten kimse vazgeçilmez değil. Fakat bu karşındaki insana terbiyesizlik yap, bencillikten ölen benliğinde nirvana yap demek değil. Herkes önce tabii ki kendim desin ama bunun bir sınırı olmalı elbet. Değer verenin kıymetini bilmemek,vefasızlık.... Değer vermenin kıymetini bilmeyen hiç bir insan görünümlü varlık için hele yıpranmaya değmez. Hep derim ya; herkes kendi irtifasında takılsın... Bırakın kendileri gibi bencillikte nirvana yapanlarla takılsınlar. Siz uzaklaşın. Kim bilir günün birinde yaşattıklarını yaşayınca belki jetonlar düşer onlarda da. 

Yapılanları temize çıkarır mı? Tabii ki hayır.


Sizin ateşle dansınız sadece ısınmak için olsun, belki sigaranızı yakmak için... Ama kesinlikle sizi yok sayanlar için değil. 

Hayatta herkesin yaşattığını yaşaması ve jetonlarının çokgen olsada bir gün düşmesi dileğiyle....
Tabii birde iyi kalpli ve vefalı insanlardan uzak durmaları dileğiyle...








 

Yorumlar

Popüler Yayınlar