Ana içeriğe atla

Nitelikli

Ama bana "ben buradayım" dediler

Sevgi şartlarla koşullara sunulmaz. Sadakatin karşılığı bu olmamalıdır. İniş çıkışlara, kararsızlıklara, uzaklaşmalara rağmen kalırsınız. Ama sizin gerçekten ona ihtiyacınız olduğu an o yoktur... Ve ilk kez şunu hissedersiniz. Sevdiğiniz insanın yanında bile fazlalık gibisinizdir.  Aslında o sizi kaybetmemiştir, sizi her seferinde yavaş yavaş bırakmıştır. Cevapsız kalan mesajlarla, merak bile etmeyişlere, çok hassassın diyerek duygularınızın küçümsediği anlara, çabanızı değersizleştirip sessizliğinizi kabul ettiği her durumda; siz orada biraz daha yok olursunuz. Neden hiçbir zaman yetemediğinizi, hiçbir zaman onun için tamam olamadığınızı sonradan anlarsınız... Çünkü mesele yetememeniz değildir.  Kendine bile yetemeyen bir insana siz nasıl yeterli olursunuz ki zaten.. Onun ihtiyacı sevgi değildi. Sevginin onun için bir değeri yoktu. O an kendini kandırdı ve sizinle devam ettin ve sen varlığını gerçek sevgi sandın.  Şimdi çok daha net görüyorsunuz değil mi?. O sevilmek ist...

Duyulur mu?


 "Sen duydun mu sustuklarımı?"

Bazen insan içinden yüzlerce hatta binlerce kelime sarf eder karşısındakine... Konuşmaya gerek yoktur. Ruh halinden, tavrından, bazen tek bir bakışından bazen de nefes alışından anlaşılabilir. İlla bağıra çağıra kendini parçalarcasına cümleleri ardı arkasına sıralaması gerekmez insanın.

Görebilen olur mu peki sizce?

Bunları ancak karşısındakine gerçek anlamda değer veren, onun varlığını özümsemiş, hayatına ciddi bir şekilde kabul etmiş insanlar görebilir bence. Sadece o zaman sessizliğiniz de bir şeyler anlatabiliyor olur.

Geri kalanlar için gözlerinin taa içine baka baka sesli bir şekilde kendinizi ifade etseniz de nafile. Zaten onlar sizi hiç görmüyorlardır. 

Ufacık bir mimiğinizden, bakışınızdan bile sizi görebilen insanlara rast gelinmesi dileğiyle...






 

Yorumlar

Popüler Yayınlar