Aynı yıldızlar altında ama bir o kadar uzakta...

Gece köprüden geçerken tüm o ışıkların arasındaki sessiz karanlıkta aklımdan geçenler..

Birbirinin kucağında ağlamış, gözlerinin içinde kahkahaları ve sıcaklığı bulmuş ( en azından o an öyle olduğuna inanmıştım) iki insanın aynı gökyüzüne bakıp artık birbirinden bu kadar uzak olması ne garip. O insan artık yok...Artık o insanla birlikteyken ki sen de yoksun tabii ki.

Insanların bu denli birbirine kısacık zamanda veda edebilmesi ve sanki hiç var olmamışçasına aynı yıldızlara bakıp , sonsuz gökyüzünde düşünceler arasında yok olurken eskiden elele bakılan o gökyüzünün artık bambaşka şeyler çağrıştırması... İçten dilenen dilekler belki de içten içe edilen ahlar...

Gözlerim dolu dolu gökyüzüne bakarken; inadına tek tek hiç olmadığı kadar kocaman ve belirgin şekilde bana göz kırpan yıldızlar ve sanki titizlikle tek tek bulutlardan arındırılmış bir gökyüzü. Içimde çok tuhaf hisler, belki biraz eksiklik, belki biraz özlem ama çokça hüzün... Aklınızın alamayacağı kadar kanatları kırılmış hissetmek. Hiç bir zaman aynı anlamı o güzelim gökyüzüne bir daha yükleyemeyecek olmanın ağır üzüntüsü. Gözlerin önünden tek tek geçen onca hayallere dalınmış gökyüzü anısı...

O kısacık köprüden geçme anında insanın içine onca görüntü, onca anı, onca his nasıl da dolabiliyormuş. Hiç düşünmemiştim cidden. 

Gökyüzüne gözlerimde belirlen yaşlar yerine gülücüklerle tekrar sımsıcak hissederek bakabilmek dileğiyle...